Μπορείτε να ακολουθήσετε και να δείτε ανακοινώσεις της συλλογικότητας στο @cavallette@mastodon.bida.im

Μπορείτε να δείτε δημοσιευμένα μηνύματα αλληλεγγύης από συλλογικότητες/άτομα στο: https://www.inventati.org/campaign/solidarity και να στείλετε τα δικά σας στο: https://www.inventati.org/contact/

Μια από τις κατηγορίες των ΗΠΑ είναι ότι παρέχουν «ασπίδες ανωνυμίας». Αυτό είναι άλλη μια πυρηνική βόμβα στα θεμέλια της ελεύθερης τεχνολογίας.

Εδώ δεν δικάζεται η πράξη, ούτε καν η πρόθεση αλλά το ίδιο το μέσο. Και αυτό, μελλοντικά, μπορεί να περιλάβει και εργαλεία, όπως το GrapheneOS, το δίκτυο tor, το xmpp ή ακόμα και το ίδιο το GNU/Linux ή τα κρυπτογραφικά λογισμικά.

Είμαστε ξεκάθαρα στην δυστοπική εποχή του μεγάλου αδελφού...

Θυμίζω ότι οι Autistici/Inventati είναι ομάδα που λειτουργεί στην Ε.Ε. (Ιταλία) νόμιμα. Αν αυτό μπορεί να γίνει σε μια ομάδα hack-τιβιστ(ρι)ών, τι σταματάει τις ΗΠΑ από το να γίνει σε άτομα, δημοσιογραφικά μέσα, πολιτικές/κοινωνικές οργανώσεις, αστικά κόμματα ή ακόμα και κυβερνήσεις;

Αρχικά, κάτι που, ομολογώ, δεν μου είχε ποτέ περάσει από το μυαλό. Μπλοκάρισμα της ιστοσελίδας μέσα από το ίδιο το domain (εδώ το .org). Εδώ παρακάμπτεται ακόμα και το πλαίσιο της «κλασικής» αστικής νομιμότητας περί εθνικής δικαιοδοσίας. Δεν παρεμβάλλεται καν διεθνές ένταλμα. Οι ΗΠΑ αποφασίζουν ότι κάποιος είναι τρομοκράτης και απευθείας το domain (π.χ. .com, .org κτλ) μπορεί να παύεται γιατί λειτουργούν σε δίκτυα δικής τους υποδομής. Μιλάμε για πρωτοφανή πράγματα που δημιουργούν δεδικασμένα και αλλάζουν κάθε ισορροπία.

Διαβάστε το δελτίο τύπου της συλλογικότητας για το πως έχουν φραγεί οι τραπεζικοί λογαριασμοί και η ιστοσελίδα τους. Εκτός των άλλων δίνει μια πολύ καλή εικόνα για την ομηρία του παγκόσμιου τεχνολογικού και οικονομικού εποικοδομήματος από τις ΗΠΑ.

ΗΠΑ εναντίον Autistici/Inventati

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, πριν λίγα 24ωρα, χαρακτήρισε επίσημα παγκόσμια τρομοκρατική οργάνωση την Ιταλική τεχνολογική κολεκτίβα Autistici/Inventati (η ιστοσελίδα είναι προς το παρόν offline).

Η κατηγορία είναι ότι «παρέχουν ένα πλήρες φάσμα υπηρεσιών – συμπεριλαμβανομένων κρυπτογραφημένων συνομιλιών και email, φιλοξενίας ιστού, ασφαλούς τηλεδιάσκεψης και μετάδοσης περιεχομένου, ασπίδες ανωνυμίας και μια σειρά από άλλα τεχνολογικά εργαλεία – σε μαρξιστικές, αναρχικές και άλλες αριστερές εξτρεμιστικές ομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και αλλού».

Η συλλογικότητα εξέδωσε ανακοίνωση, αντικρούοντας τις κατηγορίες.

Για να το θέσω απλά, μία ομάδα εθελοντ(ρι)ών hacker, που σκοπός της είναι να προσφέρουν ελεύθερες και δωρεάν τεχνολογίες, έχει γίνει στόχος της μεγαλύτερης αστυνομικής και προπαγανδιστικής μηχανής στον κόσμο, όχι για πράξεις αλλά για την ιδεολογία της.

Ο υπουργός με την κάμερα στα μούτρα μας

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πήγε στη Λήμνο και στη Λέρο φορώντας γυαλιά Meta Ray-Ban, που έχουν ενσωματωμένη κάμερα, μικρόφωνο και «τεχνητή νοημοσύνη». Πήγε, δηλαδή, ως υπουργός Υγείας σε χώρους όπου κυκλοφορούν ασθενείς, εργαζόμενοι και ευάλωτοι άνθρωποι, κουβαλώντας στο πρόσωπό του μια συσκευή καταγραφής. Και όταν ο κόσμος αντέδρασε, η απάντησή του ήταν η γνώριμη συνταγή: οι «αριστεροί» φταίνε και τέλος πάντων τα γυαλιά τα αγόρασε νόμιμα και του αρέσουν.

Εδώ, όμως, δεν μιλάμε για γούστο. Μιλάμε για εξουσία.

Το «δεν κατέγραψα κανέναν» δεν είναι απάντηση. Όταν ο άνθρωπος απέναντί σου φοράει κάμερα, δεν έχεις κανέναν τρόπο να γνωρίζεις αν καταγράφεσαι. Η σχέση γίνεται εξ ορισμού άνιση. Και όταν αυτός ο άνθρωπος είναι υπουργός και εσύ γιατρός σε ακριτικό νοσοκομείο ή ασθενής σε διάδρομο, η ανισότητα δεν είναι θεωρητική αλλά κρατική πολιτική.

Το πιο ενοχλητικό, όμως, είναι ότι σε ένα πράγμα ο Άδωνις έχει δίκιο: σε έναν χρόνο θα τα φοράμε όλοι. Έτσι ακριβώς έγινε, άλλωστε, και με άλλες τεχνολογίες. Τα μέσα αντικοινωνικής δικτύωσης, π.χ., την ίδια ώρα που όλ@ τα βρίζουν, για ό,τι κάνουν στη δημόσια σφαίρα και στην ψυχική μας υγεία, τα χρησιμοποιούν. Η κανονικοποίηση δεν έρχεται με νόμο, έρχεται με ένα ζευγάρι ωραία γυαλιά των 600 ευρώ που φοράει χαμογελαστός ένας υπουργός, μέχρι να μη θυμάται κανείς ότι κάποτε μας ενοχλούσε.

Γι' αυτό η αντίδραση τώρα δεν είναι «πρωτογονισμός». Πρέπει να γίνει κοινωνικός κανόνας ότι όποι@ μας πλησιάζει φορώντας «έξυπνη συσκευή» με κάμερα και μικρόφωνο, παραβιάζει την ελευθερία μας. Δεν χρειαζόμαστε τη διαβεβαίωσή του ότι «δεν γράφει». Χρειαζόμαστε να τη βγάλει.

Το θέμα δεν ήταν ποτέ τα γυαλιά του Άδωνι. Το θέμα είναι αν θα αφήσουμε την εξουσία να αποφασίσει για εμάς ότι το να μας σημαδεύει μια κάμερα σε κάθε συνομιλία είναι «φυσιολογικό».

Σήμερα ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είπε για τρίτη φορά «όχι» στην ανάσυρση της δικογραφίας των υποκλοπών. Απέρριψε και τα τέσσερα αιτήματα, του Σαμαρά, του Σπίρτζη και τα δύο του συνηγόρου των θυμάτων (μεταξύ αυτών ο Κουκάκης), με «ερμηνευτικές ακροβασίες» για να συνεχιστεί «η σκυταλοδρομία συγκάλυψης», όπως το είπε ο ίδιος ο συνήγορος.

Όπως γνωρίζουμε δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά ακόμα ένας κρίκος σε μια, μακρά πλέον, αλυσίδα «θεσμικών εκτροπών» για τις οποίες μιλάνε σε όλον τον κόσμο:

▪ Η τελική έκθεση της PEGA, όπου σημειώνεται, μεταξύ άλλων, ότι το Predator χρησιμοποιήθηκε παράνομα «για πολιτικό και οικονομικό όφελος», ενώ οι νομοθετικές αλλαγές αποδυνάμωσαν τις εγγυήσεις του απορρήτου.

▪ Το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου (2/2024), με αναφορές για «πολύ σοβαρές απειλές» για δημοκρατία, δικαιώματα και Τύπο στην Ελλάδα, καταδίκη των συστηματικών pushbacks και της μη διερεύνησης της Πύλου.

▪ HRW World Report 2026 όπου καταγράφεται επιδείνωση του κράτους δικαίου, μηδενική λογοδοσία για τα Τέμπη και ότι η Ελλάδα είναι για 4η συνεχή χρονιά τελευταία στην ΕΕ σε ελευθερία Τύπου.

▪ «From Bad to Worse» (HRW) για παρακολουθήσεις δημοσιογράφων, SLAPPs, κρατικό χρήμα για «σωστή» κάλυψη.

▪ Και μετά τις καταδίκες του Φλεβάρη, ξανά συζήτηση στο Στρασβούργο για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα.

Και όμως. Έχει πια νόημα να τα απαριθμούμε; Το κάθε νέο «ατόπημα» δεν σκανδαλίζει κανέν@, αντίθετα όλ@ πλέον το έχουμε συνηθίσει. Η θεσμική εκτροπή δεν είναι πια είδηση αλλά το φόντο της καθημερινής ζωής. Όταν η παραβίαση των ίδιων των αρχών του αστικού κράτους δικαίου γίνεται κανονικότητα , τότε η καταγγελία μέσα στους θεσμούς έχει εξαντλήσει τη δυναμική της.

Η απάντηση του κινήματος για τα δικαιώματα και την ελευθερία δεν μπορεί να είναι άλλη μία επερώτηση στην βουλή. Πρέπει να γυρίσουμε οριστικά την πλάτη στο αστικό σύστημα.

Αν ένα κόμμα θέλει πραγματικά να κάνει αντιπολίτευση, ας παραιτηθεί από το κοινοβούλιο. Οι «παρεμβάσεις» άλλωστε που δείχνουν τα κανάλια είναι ελεγχόμενες και κομμένες και ραμμένες όπως βολεύει το σύστημα. Έτσι ο κόσμος έχει μάθει να βλέπει την αντιπολίτευση σαν γκρίνια που είναι μέρος του θεάματος...

Και η αποχή δεν είναι μόνο «αναρχική θέση». Η αριστερά την έχει περπατήσει ξανά και ξανά: από το μποϊκοτάζ των Μπολσεβίκων στη Δούμα του Μπουλίγκιν το 1905, στην «Απόσχιση του Αβεντίνου» το 1924, όταν σοσιαλιστές και κομμουνιστές αποχώρησαν από την ιταλική Βουλή μετά τη δολοφονία του Ματεότι, μέχρι την αποχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ από τις εκλογές του Μάρτη του 1946, με άρνηση νομιμοποίησης μιας κάλπης στημένης μέσα σε κλίμα λευκής τρομοκρατίας.

Μονόδρομος είναι μόνο αν έχεις αποδεχτεί ότι το παιχνίδι παίζεται αποκλειστικά στο γήπεδό τους.