Έτσι ότι έγραψε ο Τσόμσκι είναι πλέον για τα σκουπίδια.
Όχι γιατί δεν είχαν αξία, τουναντίον υπήρξε φανταστικός, αλλά γιατί αποδείχτηκε, για άλλη μια φορά, ότι το ταξικό είναι και πολιτικό.

Και ο Τσόμσκι έτσι θα φύγει (όταν φύγει). Θα τον θυμάται η ιστορία σαν ένα ακόμα που πουλούσε επαναστατιλίκι εκ του ασφαλούς και μετά τα έπινε με ακροδεξιούς και μαστρωπούς αστούς.

Φωτογραφία από το προφίλ του @panayote@mastodon.world

Κάναμε τις πόλεις, τις αυλές, τις παιδικές χαρές, τις κοινωνικές συναθροίσεις, τις πλατείες και φυσικά το διαδίκτυο σκατά και μετά απαγορεύουμε στα παιδιά να τα χρησιμοποιούν.

Και τα παιδιά βλέπουν μόνο απαγορεύσεις, ενώ εμείς, «οι μεγάλοι», έχουμε δικαιωματικά κατακτήσει το βάθρο της ωριμότητας - αυτής που έχει κάνει τα πάντα τόσο απελπιστικά, που μόνο φυλακές μπορούμε να χτίσουμε για τα παιδιά μας και τελικά και για εμάς.

This year, from what I watched online, a few speakers tried to bring politics back into the room. They talked about things like technological sovereignty and the war. After years of carefully avoiding politics, that shift is genuinely welcome.

But the real question is: who are you talking to, and what do you think it will achieve?

If your strategy is to appeal to the EU, or to the supposedly “good intentions” of big corporations, then you’re not fixing the movement’s confusion - you’re reinforcing it.

Because in Brussels and in C-suite offices, the only constant is money and power. And that’s why they will never seriously confront Big Tech, or the US state that protects it. The whole “we just need better policy” or “we can partner our way out of this” story collapses the moment it runs into actual interests.

And the irony is impossible to miss: FOSDEM itself takes sponsorship money from the very companies shaping the problem - including Google, and IBM (via Red Hat). Whatever you think of sponsorship in general, it’s hard to square that with any serious claim of challenging US tech hegemony.

Technological radicalism didn’t come from boardrooms or polished conference stages. It came from communities: from messy, stubborn, principled people building things together with #FreeSoftware and from the hacker ethic, with its insistence on autonomy, curiosity, and refusal to ask permission.

If we want to keep the spirit of dissent - and the possibility of genuinely free creation - alive, we have to stop chasing legitimacy from institutions that will never be on our side. We have to rebuild from the roots: our communities, our practices, and our politics.

Alt...

Three slides from https://fosdem.org/2026/events/attachments/SFKNTZ-welcome_to_fosdem_2026/slides/265524/2026-01-3_k4oppqv.pdf. 1) Top left has the phrase "Open Source has always been political", 2) top right, has the world "Sovereignty" and the third has the sponosrs of fodem (including Google and Redhat-IBM)

https://xanadu.espivblogs.net/2026/01/22/ekdilosi-gia-tin-techniti-noimosyni/

Αντιμέτωπος με το κράτος

Ώρα 10.00 π.μ.: Σαστισμένος από την κλοπή του αυτοκινήτου, κάλεσα το 100. Μου είπαν να καλέσω το 1033 για να ρωτήσω αν το όχημα έχει απομακρυνθεί από την τροχαία.

Ώρα 10.25 π.μ.: Είμαι ακόμα στην αναμονή. Το κλείνω και καλώ την τροχαία της περιοχής, από εκεί μου δίνουν ένα άλλο νούμερο που δεν το σηκώνει κανείς. Όταν ξανακαλώ το αρχικό της τροχαίας ο υπάλληλος μου λέει, εμφανώς ενοχλημένος, ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι.

Ώρα 11.00 π.μ.: Φτάνω στο τμήμα τροχαίας της περιοχής. Ρωτάω αν έχει γίνει ρυμούλκηση και εκεί αρχίζει ένα 20λεπτο ψάξιμο στο αρχείο. Στην κυριολεξία ψάχνανε να δούνε αν είναι καταχωρημένο σε φακέλους ένα αμάξι που κλάπηκε πριν λίγες ώρες... Στο τέλος εισπράττω την απάντηση ότι μάλλον(!) δεν το έχουνε αυτοί.

Ώρα 11.40 π.μ.: Φτάνω στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής να δηλώσω την κλοπή. Με σταματάει ο αστυνομικός στην είσοδο. Ο Διάλογος:

Αστυνομικός στην είσοδο: Που πάς;
Εγώ: Θέλω να δηλώσω κλοπή.
Αστυνομικός στην είσοδο: Περίμενε εδώ έξω.
Εγώ: Έξω από το κτήριο; Στο κρύο;
Αστυνομικός στην είσοδο: Ναι! Δεν έχει χώρο πάνω.

Ώρα 12.05 μ.μ.: Καθώς έχουμε γίνει θέαμα, ως δια μαγείας, με ανεβάζουν πάνω για να κάνω την δήλωση. Εκεί ο αξιωματικός υπηρεσίας καπνίζει... Του ζητάω να το σβήσει γιατί έχω άσθμα. Με κοιτάει απαξιωτικά και προχωράει στην καταγραφή, τόσο αδιάφορα που ήδη κατάλαβα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κινηθεί καμία διαδικασία. Ζητάω το έγγραφο της δήλωσης για να το δώσω στην ασφαλιστική εταιρεία. Εκεί, νωχελικά μου αναφέρει «Έλα από Τετάρτη (σ.σ. σε 5+ ημέρες) και βλέπουμε...». Μα, είμαι από επαρχία, του λέω, πρέπει να επιστρέψω. Ανασηκώνει τους ώμους, και λέει στον επόμενο να περάσει...

Τελικά πήρα, την Τετάρτη, το αντίγραφο και επέστρεψα στην Ξάνθη. Έως σήμερα, 11 Ιανουαρίου, δεν έχω καμία ένδειξη ότι οποιοσδήποτε πήγε έστω και απλά να δει τον χώρο της κλοπής.

Have in mind, because they are a tracherus company, although they clearly state in their website that they will give you a printed boarding pass for free, they often try to charge you extra. This happened today to me and my family but they quicly forced to give us our boarding passes for free when we refused to pay.

Even if you have an android/IOS phone but you value your freedom or you just want to irritate Ryanair, it helps a lot to ask for a printed boarding pass. You can resist them forcing you install their app - just say that your phone is out of battery.

If you can, though, avoid using Ryanair in the first place...