Σήμερα ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είπε για τρίτη φορά «όχι» στην ανάσυρση της δικογραφίας των υποκλοπών. Απέρριψε και τα τέσσερα αιτήματα, του Σαμαρά, του Σπίρτζη και τα δύο του συνηγόρου των θυμάτων (μεταξύ αυτών ο Κουκάκης), με «ερμηνευτικές ακροβασίες» για να συνεχιστεί «η σκυταλοδρομία συγκάλυψης», όπως το είπε ο ίδιος ο συνήγορος.

Όπως γνωρίζουμε δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά ακόμα ένας κρίκος σε μια, μακρά πλέον, αλυσίδα «θεσμικών εκτροπών» για τις οποίες μιλάνε σε όλον τον κόσμο:

▪ Η τελική έκθεση της PEGA, όπου σημειώνεται, μεταξύ άλλων, ότι το Predator χρησιμοποιήθηκε παράνομα «για πολιτικό και οικονομικό όφελος», ενώ οι νομοθετικές αλλαγές αποδυνάμωσαν τις εγγυήσεις του απορρήτου.

▪ Το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου (2/2024), με αναφορές για «πολύ σοβαρές απειλές» για δημοκρατία, δικαιώματα και Τύπο στην Ελλάδα, καταδίκη των συστηματικών pushbacks και της μη διερεύνησης της Πύλου.

▪ HRW World Report 2026 όπου καταγράφεται επιδείνωση του κράτους δικαίου, μηδενική λογοδοσία για τα Τέμπη και ότι η Ελλάδα είναι για 4η συνεχή χρονιά τελευταία στην ΕΕ σε ελευθερία Τύπου.

▪ «From Bad to Worse» (HRW) για παρακολουθήσεις δημοσιογράφων, SLAPPs, κρατικό χρήμα για «σωστή» κάλυψη.

▪ Και μετά τις καταδίκες του Φλεβάρη, ξανά συζήτηση στο Στρασβούργο για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα.

Και όμως. Έχει πια νόημα να τα απαριθμούμε; Το κάθε νέο «ατόπημα» δεν σκανδαλίζει κανέν@, αντίθετα όλ@ πλέον το έχουμε συνηθίσει. Η θεσμική εκτροπή δεν είναι πια είδηση αλλά το φόντο της καθημερινής ζωής. Όταν η παραβίαση των ίδιων των αρχών του αστικού κράτους δικαίου γίνεται κανονικότητα , τότε η καταγγελία μέσα στους θεσμούς έχει εξαντλήσει τη δυναμική της.

Η απάντηση του κινήματος για τα δικαιώματα και την ελευθερία δεν μπορεί να είναι άλλη μία επερώτηση στην βουλή. Πρέπει να γυρίσουμε οριστικά την πλάτη στο αστικό σύστημα.

Αν ένα κόμμα θέλει πραγματικά να κάνει αντιπολίτευση, ας παραιτηθεί από το κοινοβούλιο. Οι «παρεμβάσεις» άλλωστε που δείχνουν τα κανάλια είναι ελεγχόμενες και κομμένες και ραμμένες όπως βολεύει το σύστημα. Έτσι ο κόσμος έχει μάθει να βλέπει την αντιπολίτευση σαν γκρίνια που είναι μέρος του θεάματος...

Και η αποχή δεν είναι μόνο «αναρχική θέση». Η αριστερά την έχει περπατήσει ξανά και ξανά: από το μποϊκοτάζ των Μπολσεβίκων στη Δούμα του Μπουλίγκιν το 1905, στην «Απόσχιση του Αβεντίνου» το 1924, όταν σοσιαλιστές και κομμουνιστές αποχώρησαν από την ιταλική Βουλή μετά τη δολοφονία του Ματεότι, μέχρι την αποχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ από τις εκλογές του Μάρτη του 1946, με άρνηση νομιμοποίησης μιας κάλπης στημένης μέσα σε κλίμα λευκής τρομοκρατίας.

Μονόδρομος είναι μόνο αν έχεις αποδεχτεί ότι το παιχνίδι παίζεται αποκλειστικά στο γήπεδό τους.