Όπως γνωρίζουμε δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά ακόμα ένας κρίκος σε μια, μακρά πλέον, αλυσίδα «θεσμικών εκτροπών» για τις οποίες μιλάνε σε όλον τον κόσμο:

▪ Η τελική έκθεση της PEGA, όπου σημειώνεται, μεταξύ άλλων, ότι το Predator χρησιμοποιήθηκε παράνομα «για πολιτικό και οικονομικό όφελος», ενώ οι νομοθετικές αλλαγές αποδυνάμωσαν τις εγγυήσεις του απορρήτου.

▪ Το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου (2/2024), με αναφορές για «πολύ σοβαρές απειλές» για δημοκρατία, δικαιώματα και Τύπο στην Ελλάδα, καταδίκη των συστηματικών pushbacks και της μη διερεύνησης της Πύλου.

▪ HRW World Report 2026 όπου καταγράφεται επιδείνωση του κράτους δικαίου, μηδενική λογοδοσία για τα Τέμπη και ότι η Ελλάδα είναι για 4η συνεχή χρονιά τελευταία στην ΕΕ σε ελευθερία Τύπου.

▪ «From Bad to Worse» (HRW) για παρακολουθήσεις δημοσιογράφων, SLAPPs, κρατικό χρήμα για «σωστή» κάλυψη.

▪ Και μετά τις καταδίκες του Φλεβάρη, ξανά συζήτηση στο Στρασβούργο για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα.

Και όμως. Έχει πια νόημα να τα απαριθμούμε; Το κάθε νέο «ατόπημα» δεν σκανδαλίζει κανέν@, αντίθετα όλ@ πλέον το έχουμε συνηθίσει. Η θεσμική εκτροπή δεν είναι πια είδηση αλλά το φόντο της καθημερινής ζωής. Όταν η παραβίαση των ίδιων των αρχών του αστικού κράτους δικαίου γίνεται κανονικότητα , τότε η καταγγελία μέσα στους θεσμούς έχει εξαντλήσει τη δυναμική της.

Η απάντηση του κινήματος για τα δικαιώματα και την ελευθερία δεν μπορεί να είναι άλλη μία επερώτηση στην βουλή. Πρέπει να γυρίσουμε οριστικά την πλάτη στο αστικό σύστημα.

Αν ένα κόμμα θέλει πραγματικά να κάνει αντιπολίτευση, ας παραιτηθεί από το κοινοβούλιο. Οι «παρεμβάσεις» άλλωστε που δείχνουν τα κανάλια είναι ελεγχόμενες και κομμένες και ραμμένες όπως βολεύει το σύστημα. Έτσι ο κόσμος έχει μάθει να βλέπει την αντιπολίτευση σαν γκρίνια που είναι μέρος του θεάματος...

Και η αποχή δεν είναι μόνο «αναρχική θέση». Η αριστερά την έχει περπατήσει ξανά και ξανά: από το μποϊκοτάζ των Μπολσεβίκων στη Δούμα του Μπουλίγκιν το 1905, στην «Απόσχιση του Αβεντίνου» το 1924, όταν σοσιαλιστές και κομμουνιστές αποχώρησαν από την ιταλική Βουλή μετά τη δολοφονία του Ματεότι, μέχρι την αποχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ από τις εκλογές του Μάρτη του 1946, με άρνηση νομιμοποίησης μιας κάλπης στημένης μέσα σε κλίμα λευκής τρομοκρατίας.

Μονόδρομος είναι μόνο αν έχεις αποδεχτεί ότι το παιχνίδι παίζεται αποκλειστικά στο γήπεδό τους.

Κρατηθείτε! Με πρόσχημα την προστασία των ανηλίκων έρχονται πολλά Οργουελιανά μέτρα, μεταξύ αυτών η μόνιμη παρακολούθηση των επικοινωνιών αλλά ακόμα και ο έλεγχος για το τι λειτουργικό/λογισμικό χρησιμοποιούμε.

Όσο αποδεχόμαστε, χάρη στην «ευκολία», το να πετάμε την ελευθερία μας στα σκουπίδια, τόσο κράτος και εταιρείες θα αξιοποιούν την τεχνολογία, πέρα από την αποχαύνωση και, για την μαζική μας παρακολούθηση και επομένως για τον έλεγχό μας. Και αυτό, πολύ σύντομα θα είναι μη αναστρέψιμο...

This year, from what I watched online, a few speakers tried to bring politics back into the room. They talked about things like technological sovereignty and the war. After years of carefully avoiding politics, that shift is genuinely welcome.

But the real question is: who are you talking to, and what do you think it will achieve?

If your strategy is to appeal to the EU, or to the supposedly “good intentions” of big corporations, then you’re not fixing the movement’s confusion - you’re reinforcing it.

Because in Brussels and in C-suite offices, the only constant is money and power. And that’s why they will never seriously confront Big Tech, or the US state that protects it. The whole “we just need better policy” or “we can partner our way out of this” story collapses the moment it runs into actual interests.

And the irony is impossible to miss: FOSDEM itself takes sponsorship money from the very companies shaping the problem - including Google, and IBM (via Red Hat). Whatever you think of sponsorship in general, it’s hard to square that with any serious claim of challenging US tech hegemony.

Technological radicalism didn’t come from boardrooms or polished conference stages. It came from communities: from messy, stubborn, principled people building things together with #FreeSoftware and from the hacker ethic, with its insistence on autonomy, curiosity, and refusal to ask permission.

If we want to keep the spirit of dissent - and the possibility of genuinely free creation - alive, we have to stop chasing legitimacy from institutions that will never be on our side. We have to rebuild from the roots: our communities, our practices, and our politics.

Εναλλακτικό κείμενο...

Three slides from https://fosdem.org/2026/events/attachments/SFKNTZ-welcome_to_fosdem_2026/slides/265524/2026-01-3_k4oppqv.pdf. 1) Top left has the phrase "Open Source has always been political", 2) top right, has the world "Sovereignty" and the third has the sponosrs of fodem (including Google and Redhat-IBM)

Here we go again. As a gentle reminder, your AI assistant is not your friend, it’s not your financial adviser and it’s certainly not your doctor or your therapist. It’s someone else’s computer, stacked in a data center, sucking up energy and water.

It’s not just ChatGPT and Gemini. These extensions don’t play favorites. Using any AI assistant in your browser is a risk, including “Claude, Microsoft Copilot, Perplexity, DeepSeek, Grok (xAI) and Meta AI.”

https://www.forbes.com/sites/zakdoffman/2025/12/15/how-your-private-chatgpt-and-gemini-chats-are-sold-for-profit/

I feel very good about the fact that I now have two different projects that I started that both created billion-dollar companies. ... I mean, clearly they people built billion-dollar companies on top of both of my big projects. And and some people ask me, "Doesn't that make you feel bad?" And I'm like, "No, you're not getting it. That makes me feel really good because that means that what I did was worthwhile and meaningful, right?

Many people contribute to #freesoftware and promote GNU/Linux for a better society, not for profit!