Έως το βράδυ, χαράματα για εμάς δηλαδή, έως ότου ο νταβατζής του πλανήτη, Ντόναλντ Τραμπ, ανακοινώσει την παράταση της εξαφάνισης ενός ολόκληρου πολιτισμού, δεν μπορούσα, φυσικά, να κλείσω μάτι.
Πηγαινοερχόμουνα και κοιτούσα τα παιδιά μου να κοιμούνται. Πως μπορεί να αισθάνονται, σκεφτόμουνα, οι γονείς στο Ιραν - ανίκανοι να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τον αφανισμό;

Πως να αισθάνονται οι νέοι και οι νέες που κάνανε ανθρώπινες αλυσίδες στις εγκαταστάσεις ενέργειας, μια απόλυτη πράξη ηρωισμού, για να προστατεύσουν την κοινότητά τους από την καταστροφή των υποδομών;

Η απειλή του θανάτου, το να κρατάς έναν άνθρωπο - έναν ολόκληρο λαό - έναν ολόκληρο πλανήτη σε αμφιβολία για το αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει είναι ένα φριχτό βασανιστήριο.

Χαίρομαι εξαιρετικά που το chicken Trump (κότας Τραμπ) επαληθεύτηκε - αυτό που έγινε όμως - αυτή η άθλια και ανέντιμη απειλή αφανισμού δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Για τις ΗΠΑ - την «πατρίδα της ελευθερίας» - το «φιλελεύθερο» αφήγημα του ελεύθερου κόσμου έχει γίνει, για όποι@ είχε ακόμα αμφιβολία δηλαδή, ολοκληρωτικά σκουπίδι.

Όποι@ κυβέρνηση, όμως, συνεργάζεται ή σιωπά στο παγκόσμιο αυτό έγκλημα είναι εχθρός της ανθρωπότητας, το ίδιο αιματοβαμμένη με τους χασάπηδες Τραμπ και Νετανιάρχου.

Όποιος άνθρωπος σε Αμερική/Ευρώπη/Αφρική/Ασία/Ωκεανία/Ανταρκτική/ προωθεί την MAGA θεωρία, τον Τραμπισμό ή ακόμα και την «αντιγουόκ» αντζέντα είναι συνυπεύθυνος και επικίνδυνος και σαν τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Ο κόσμος έχει έρθει σε αυτά τα σκατά, γιατί τους αφήσαμε. Δεν έχει άλλο σκαλοπάτι, είμαστε πλέον με την πλάτη στον τοίχο. Ή τα σώματα και οι γροθιές μα θα γίνουν οι ασπίδες για την επιβίωσή μας, ή αλλιώς η καταστροφή δε θα πάρει άλλη παράταση...