Περίεργα πράγματα φέρνει η μνήμη!

Μου ήρθε στο μυαλό η εμφυλιακή Βαρκελώνη. Κάπου εκεί στο 1937/38, όταν οι αναρχικοί και οι κομουνιστές σφαζόταν μεταξύ τους, με τον Φράνκο να περικυκλώνει την πόλη.

Ενώθηκαν βέβαια όλοι μαζί μετά, στον τάφο και στην εξορία...

Οι ρωγμές στην «Ευρωατλαντική συμμαχία» κάνουν, ξαφνικά, τους αξιωματούχος της Ε.Ε. να αναρωτιούνται «βρε μπας και ο κρατικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ μας παρακολουθούν»;

Spoiler Alert: ΝΑΙ! - εδώ και δεκαετίες(1)(2)...

Δεν έχω καμία αμφιβολία, φυσικά, για το αν το ναυάγιο της Ε.Ε. θα αντισταθεί στην Αμερικάνικη ή Κινεζική Big Tech ούτε στο αν έχει καλές προθέσεις για την ελευθερία στις επικοινωνίες.

Με όλη όμως αυτήν την αναμπουμπούλα, ανοίγει, έστω και από την πίσω πόρτα, το ζήτημα της ελεύθερης τεχνολογίας και των επικοινωνιών μας.

Tο βίντεο του (κατ' εμέ σαχλού) «γνωστού youtuber» για το #grapheneos το είδαν πάνω από 1 εκατομμύριο άτομα, γεγονός που καταδυκνείει ότι πολύς κόσμος ανησυχεί για την προστασία της ιδιωτικότητας και της ελευθερίας του.

Στον κόσμο (μας), των «τεχνοφρικιών», αναζωπυρώνεται η συζήτηση για το ποια είναι η εναλλακτική λύση σε Google και Apple; Ένα άλλο «degoogled» android rom όπως το #lineageos ; Μήπως ένα εναλλακτικό λογισμικό όπως το #postmarketos ή το #mobian ;

Όλα τα παραπάνω είναι σημαντικά εγχειρήματα που δεν πρέπει να υποτιμούνται. Στο κάτω κάτω κάθε βήμα προς την τεχνολογική χειραφέτηση είναι σημαντικό βήμα κατανόησης και αμφισβήτησης της καθεστηκυίας τάξης.

Ακόμα όμως πιο ουσιώδες, όμως, είναι να μην ξεχνάμε ότι το ατομικό και το συλλογικό είναι αδιαίρετα συστατικά της κοινωνικής αλλαγής.

Μπορεί οι ατομικές μας επιλογές να είναι αναγκαίες για την διατήρηση της ανεξαρτησίας και της εγκυρότητάς μας, χρειάζονται όμως και οι συλλογικοί βηματισμοί για να μετατρέψουν την απομόνωση σε κοινωνική μετακίνηση.

Για τα ίδια τα κινητά, δεν ξεχνάμε ότι όσο degoogled και να γίνουν, και μόνο από τον απόλυτο έλεγχο των εταιρειών σε hardware και modem, είναι εκ κατασκευής μηχανές μαζικής παρακολούθησης και για αυτό χρειαζόμαστε να απαιτήσουμε σαν κοινωνία η εταιρική τεχνολογική κατασκοπεία να είναι σοβαρό αδίκημα. Να καταδικαστούν και να απαγορευτούν οι εταιρείες που καταγράφουν τις επικοινωνίες μας και να αντιμετωπίζονται, αυστηρά, όπως κάθε κατασκοπεία στην ιδιωτική σφαίρα. Ειδάλλως σύνταγμα και οι νόμοι, όσο εφαρμόζονται ταξικά μεροληπτικά, θα συνεχίζουν να γίνονται κουρέλια στις συνειδήσεις μας.

Ένας λόγος για τον οποίο τα πουλιά πετάνε σε σμήνη είναι η ασφάλεια σε αριθμούς. Αρπακτικά όπως γεράκια και αετοί δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ένα πουλί από μια μεγάλη ομάδα σε σχέση με μοναχικά θηράματα. Όσο περισσότερα πουλιά υπάρχουν, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να επιτεθεί κάποιο άτομο. Αυτή ακριβώς είναι και η δική μου απάντηση για το τι μπορούμε να κάνουμε!

{σ.σ. δεν έχω διαβάσει το βιβλίο οπότε τα παρακάτω είναι μόνο σχόλια από το άρθρο - μπήκε όμως στα to-read οπότε ευχαριστώ για την κοινοποίηση}

Στην μεταΤραμπ εποχή δεν θα έλεγα ότι οι «τεχνοκαπιταλιστές» ελέγχουν την τεχνητή νοημοσύνη αλλά τα κράτη. Τόσο οικονομικά όσο και σε επίπεδο επιβολής σε άλλα κράτη οι εταιρείες ΑΙ, σε Κίνα και Αμερική είναι κούφιες χωρίς ένα ισχυρό κράτος να τους στηρίζει.

Συνδρομή... 100%

Στο τοπικό πρωτάθλημα μπάσκετ πολιτιστικών συλλόγων Ξάνθης που συμμετέχω μας ζήτησαν να φέρουμε τις δικές μας μπάλες για την προθέρμανση καθώς θα μας δίνουν ... μόνο μία μπάλα για το παιχνίδι!
Όταν ρώτησα γιατί ενώ δίνουμε 30€ το άτομο δεν έχουμε μπάλα, μου απάντησαν ότι μόνο 500€ έκανε η εφαρμογή, που παρακολουθείς τα στατιστικά των ομάδων, για κινητές συσκευές.
Αυτό που ένα τουρνουά μπάκετ έχει app αλλά όχι μπάλες, είναι ότι χρειάζεται να ξέρεις για τον σύγχρονο κόσμο...

Κάθε ήττα του τραμπισμού και της ακροδεξιάς είναι καλοδεχούμενη. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι οι εκλογικές νίκες από μόνες τους είναι κούφιες.
Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι στην Νέα Υόρκη, για παράδειγμα, δεν είναι απλό αποτέλεσμα μίας καλής καμπάνιας αλλά προήλθε από τις κινητοποιήσεις του "No Kings" κινήματος που αψήφισαν τον αυταρχισμό και την αστυνομοκρατία του Τραμπ. Είναι, άλλωστε, η συλλογικότητα και η διεκδίκηση η μόνη κινητήριος δύναμη για την προοδευτική κίνηση της ανθρωπότητας και όχι η ανάθεση σε κάποιον δήμαρχο/βουλευτή.
Ο Μαμντάνι ήδη, πριν την εκλογή του, πήρε αποστάσεις από τον παλαιό «μαχητικό» του εαυτό ανακαλώντας παλαιές δηλώσεις για αποχρηματοδότηση της αστυνομίας.
Ο «ρεαλισμός», δηλαδή η υποχώρηση, είναι πάντα ένα φάντασμα της «δια αντιπροσώπου» πολιτικής. Το δίλημμα όμως είναι απλό:

• είσαι στον δρόμο => κερδίζεις
• πας σπίτι σου => χάνεις

Το ΠΑΜΕ δεν πέρασε απαρατήρητο...

Χρησιμοποιώ snac2 για τον server μου, οπότε βάζω σε αγκύλες το κείμενο και μετά κολλητά σε παρένθεση το link (σ.σ. markdown). Μπορείς να δεις το πεδίο link εδώ.
Δεν ξέρω άλλα ActivityPub instances όπως το Mastodon αν το υποστηρίζουν