Στις 2 Ιανουαρίου μας κλάπηκε το, μοναδικό, οικογενειακό μας αυτοκίνητο. Αυτό έγινε σε κεντρικό δρόμο, κατά την διάρκεια των διακοπών μας στην Αθήνα. Το διαπίστωσα στις 10.00πμ, όταν πήγα να πάρω από το αμάξι προσωπικά αντικείμενα. Παρακάτω, οι εμπειρία μου...

Αντιμέτωπος με το κράτος

Ώρα 10.00 π.μ.: Σαστισμένος από την κλοπή του αυτοκινήτου, κάλεσα το 100. Μου είπαν να καλέσω το 1033 για να ρωτήσω αν το όχημα έχει απομακρυνθεί από την τροχαία.

Ώρα 10.25 π.μ.: Είμαι ακόμα στην αναμονή. Το κλείνω και καλώ την τροχαία της περιοχής, από εκεί μου δίνουν ένα άλλο νούμερο που δεν το σηκώνει κανείς. Όταν ξανακαλώ το αρχικό της τροχαίας ο υπάλληλος μου λέει, εμφανώς ενοχλημένος, ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι.

Ώρα 11.00 π.μ.: Φτάνω στο τμήμα τροχαίας της περιοχής. Ρωτάω αν έχει γίνει ρυμούλκηση και εκεί αρχίζει ένα 20λεπτο ψάξιμο στο αρχείο. Στην κυριολεξία ψάχνανε να δούνε αν είναι καταχωρημένο σε φακέλους ένα αμάξι που κλάπηκε πριν λίγες ώρες... Στο τέλος εισπράττω την απάντηση ότι μάλλον(!) δεν το έχουνε αυτοί.

Ώρα 11.40 π.μ.: Φτάνω στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής να δηλώσω την κλοπή. Με σταματάει ο αστυνομικός στην είσοδο. Ο Διάλογος:

Αστυνομικός στην είσοδο: Που πάς;
Εγώ: Θέλω να δηλώσω κλοπή.
Αστυνομικός στην είσοδο: Περίμενε εδώ έξω.
Εγώ: Έξω από το κτήριο; Στο κρύο;
Αστυνομικός στην είσοδο: Ναι! Δεν έχει χώρο πάνω.

Ώρα 12.00 μ.: Ακόμα στην αναμονή. Πίσω μου έχει γίνει ουρά. Ένας για δήλωση κλοπή σε μηχανάκι, άλλοι για απώλεια ταυτότητας κτλ. Αρχίζω να ωρύομαι. Επί 2 ώρες προσπαθώ να δηλώσω κλοπή του οχήματος και ακόμα δεν το έχω καταφέρει...

Ώρα 12.05 μ.μ.: Καθώς έχουμε γίνει θέαμα, ως δια μαγείας, με ανεβάζουν πάνω για να κάνω την δήλωση. Εκεί ο αξιωματικός υπηρεσίας καπνίζει... Του ζητάω να το σβήσει γιατί έχω άσθμα. Με κοιτάει απαξιωτικά και προχωράει στην καταγραφή, τόσο αδιάφορα που ήδη κατάλαβα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κινηθεί καμία διαδικασία. Ζητάω το έγγραφο της δήλωσης για να το δώσω στην ασφαλιστική εταιρεία. Εκεί, νωχελικά μου αναφέρει «Έλα από Τετάρτη (σ.σ. σε 5+ ημέρες) και βλέπουμε...». Μα, είμαι από επαρχία, του λέω, πρέπει να επιστρέψω. Ανασηκώνει τους ώμους, και λέει στον επόμενο να περάσει...

Τελικά πήρα, την Τετάρτη, το αντίγραφο και επέστρεψα στην Ξάνθη. Έως σήμερα, 11 Ιανουαρίου, δεν έχω καμία ένδειξη ότι οποιοσδήποτε πήγε έστω και απλά να δει τον χώρο της κλοπής.