Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες από Μετρό Αθήνας (a.k.a. Μύρισε Ελλάδα)

Καθώς περίμενα στο μετρό κοίταξα την φωτεινή ένδειξη. Ο συρμός για το αεροδρόμιο θα περνούσε σε 10 λεπτά (φυσικά αργοπορημένος σε σχέση με αυτά που έγραφε στον πίνακα δρομολογίων). Ξαφνικά, δευτερόλεπτα από την αναχώρηση του κλασικού συρμού, ένας υπάλληλος της ασφάλειας, βλέποντάς μας με τις βαλίτσες, μας φώναξε:

Παιδιά αυτό το τρένο έχει το σήμα για το αεροπλάνο, μάλλον πάει αεροδρόμιο!

Την ώρα που στεκόμουν, στο κενό, με την πόρτα να με κοπανάει ρυθμικά ενώ περίμενα να προλάβει η συνταξιδιώτισσα μου να επιβιβαστεί, αναλογιζόμουν τις ψεύτικες υποσχέσεις του συστήματος.

Ολοένα χειρότερες υπηρεσίες και προϊόντα. Από αυτοκίνητα που χαλάνε στην 5ετία έως τα ανασφαλή δολοφονικά τρένα ή τα chatbot που σου λένε αρλούμπες, οι καταναλωτές νιώθουμε όλο και περισσότερο σκουπίδια.

Ούτε καλύτερες τιμές, ούτε καλύτερες υπηρεσίες δεν έφερε η άτακτη μετατροπή του κρατικού μοντέλου ανάπτυξης από αυτό της κρατικής παρέμβασης του Κέινς της δεκαετίας του 70, στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό της Θάτσερ την δεκαετία του 80 έως σήμερα.

Σοβιετική, Κευνσιανή ή νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη της οικονομίας, όλα τα μοντέλα είναι αποτυχημένα, άλλα σε ποσότητα, άλλα σε ποιότητα, άλλα σε γραφειοκρατεία, άλλα σε όλα μαζί. Επιπλέον, κανένα μοντέλο δεν αμφισβήτησε τη συγκέντρωση της εξουσίας στην εργασία στα χέρια του αφεντικού/διευθυντή.

Εδώ και 200 χρόνια, από την βιομηχανική επανάσταση, η ανθρωπότητα απέκτησε την δυνατότητα να παράγει αγαθά δημοκρατικά, ξεκούραστα και αποδοτικά. Αντί όμως να αποφασίζουμε εμείς πώς παράγουμε και τι καταναλώνουμε, καταλήξαμε στο να αποφασίζουν μια χούφτα CEO τα πάντα. Το μοντέλο είναι πλέον ξοφλημένο και, τελικά, αποδεδειγμένα αντιπαραγωγικό. Άσε που η πόρτα του μετρό αφήνει και σημάδια...